Openingscolumn Panache Podcast #24
De Ronde van Lombardije wordt de Classica delle foglie morte genoemd, de koers van de vallende bladeren.
Maar hoe prachtig Lombardije ook is, niet te verwarren overigens met stadsdeel Rotterdam-Lombardijen, dus Lombardijen met een N op het eind, een N die trouwens niet uitgesproken wordt, ik bedoel hier dus de regio Lombardije, in Italië, hoe wonderschoon die dus ook is, het stemt een beetje wielerfan toch altijd een beetje triest. Want na de Ronde van Lombardije volgt alleen nog Parijs – Tours en daar worden we pas écht verdrietig van, al was het maar omdat Parijs – Tours niet in Parijs maar in Chartres begint, net zomin als Parijs – Roubaix niet in Parijs maar in Compiègne begint.
Ik zou me als Chartres of Compiègne wel weten te verweren tegen dergelijke hoofdstedelijke piraterij, maar goed we dwalen af, het komt erop neer dat wij, wielerliefhebbers, een onmetelijk diep zwart gat induiken na Parijs, of dus Chartres – Tours.
Terug naar zaterdag 10 oktober jongstleden, terug naar de Ronde van Lombardije, terug naar het moment toen wonderkind Paul Seixas zijn medevluchters Tom Pidcock en Giulio Ciccone zijn poepgat liet zien, het was het moment dat ik wel kon janken.
Nu weet ik wel dat Seixas alleen kon winnen bij de gratie van de afwezigheid van Tadej Pogačar, de winnaar van de laatste 5 edities van de Ronde van Lombardije, maar toch… de vleesgeworden hoop Paul Seixas overwon met zijn overwinning alle vallende bladeren die de wielerwereld rijk is, en zo werd Paul Seixas de lente in de herfst.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.