Openingscolumn Panache Podcast #23
Een van mijn favoriete boeken allertijden is De Gedaanteverwisseling, die Verwandlung, van Franz Kafka. Het verhaal gaat over ene Gregor Samsa die op een goede dag wakker wordt als… insect.
Zondagavond 6 september 2026 voelde ik mij als Gregor Samsa of, beter gezegd, als het insect waarin Gregor Samsa was getransformeerd of, nog beter gezegd, als een vlieg op de muur.
Ik was die bewuste zondagavond in Hotel Tauern Spa in Kaprun aan het natafelen met achtereenvolgens Arthuro de Analist, Maarten den Bakker, Pieter Weening, Leo van Vliet en Joop Zoetemelk.
Ik zat erbij alsof ik er niet bij zat en had verwacht dat een van de cracks mij ieder moment zou vragen om vooral ergens ánders in het restaurant een plaatsje te zoeken. Bijvoorbeeld dat tafeltje daar, bij mijn luidruchtigere fietsvrienden die toe waren aan de zoveelste fles rode en witte wijn.
Maar dat gebeurde niet. Integendeel. Om mijn wielerhelden gunstig te stemmen bestelde ik in de hoedanigheid van Gregor Samsa vliegensvlug een flesje rood, om daarna weer pijlsnel de veilige anonimiteit van de vlieg op de muur op te zoeken.
De namen, anekdotes, koersen, jaartallen en plaatsnamen vlogen door de lucht. De bevoorrechte en vereerde vlieg op de muur voelde zich intens gelukkig, maar ook gespannen, omdat iedere beweging van de vlieg de betovering had kunnen verbreken.
Parijs-Nice 1979. Luik 1999. De Grossglockner 2018. Wist iemand waarom Jan Raas ineens uit de Tour van 1980 stapte? En wist iemand nog hoe beestachtig hard de Kneet reed, bij die ploegentijdrit van 153 kilometer in de Tour van ‘78? En had Joop óók gehoord dat Rini Wagtmans ernstig ziek was. En hoe ging het eigenlijk met Eddy?
Ze overtroefden elkaar met herinneringen, en na iedere anekdote werd er gelachen en geproost.
En ik? Ik had de hele avond, geheel tegen mijn gewoonte in, gezwegen als het graf van Bert Oosterbosch, want over hem ging het ook nog.
Toen de wielerhelden elkaar omhelsden en gedag zeiden om naar hun hotelkamers te vertrekken, bleef ik als vlieg op de muur alleen achter. Pas toen het restaurant helemaal leeg was en de bediening de lege flessen en glazen ophaalde, durfde ik op te staan als Gregor Samsa die, anders dan in Kafka’s boek, weer snel zijn oude gedaante had aangenomen.
En als Mar glimlachte ik, want ik voelde aan alles dat deze zondagavond in september, in ieder geval voor mij, als vlieg op de muur, wielergeschiedenis was geschreven.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.