
Dit is de grond van Hennie Kuiper. Dit is zijn land. Dit is zijn zon. Dit is zijn gewijde weidegrond.
Hier fietste Hennie. De echte Hennie.
Kilometer na kilometer. Uur na uur. Dag in dag uit. Weer of geen weer. Genietend van de wolken die hem lokkend toespraken…”harder Hennie… het moet harder…”
Volgens de kenners was Hennie Kuiper geen echte pistier, geen echte stilist, geen echte klimmer, geen echte sprinter, geen echte kopman, geen echte knecht, geen echte tijdrijder, geen echte afmaker, geen echte ploegleider, geen echte winnaar.
Toch is Hennie Kuiper in het echt echter dan echt en heeft hij een palmares waar een koe de hik van krijgt.
En dus is Hennie Kuiper een echte. Een hele echte.
Sterker nog, echter dan Hennie Kuiper worden ze niet meer gemaakt.
Hij maakte met Joop Zoetemelk, Jan Raas en Gerrie Knetemann deel uit van een gouden generatie die ons, talentloze stervelingen, karakterologisch gevormd heeft. Hennie Kuiper kon het mooist afzien door de transistorradio’s van de jaren zeventig en tachtig bij het commentaar van Jean Nelissen, Mart Smeets en Theo Koomen.
Nog altijd storten wij ons als parasieten op hun succes en denken we met weemoed aan onze jeugdjaren waarin wij droomden Hennie Kuiper te zijn.
Hennie Kuiper was de grootmeester in het afzien. De gruwelijk diepzwarte randen rondom zijn prachtige ronde blauwe ogen getuigen ervan.
Hennie Kuiper leerde zijn hoofd om te gaan met de pijn… om zijn lichaam als een slaaf te laten volgen.
Al zat hij tegen het kotsen aan van de pijn, toch zat er altijd ergens in de diepe verte van zijn peilloze ziel een stem die hem vertelde om niet te stoppen… om niet op te geven.
Het was de stem die Hennie zestien jaar lang tot grote hoogtes dreef. En dan nóg zijn er boze tongen die beweren dat Hennie een spraakprobleem zou hebben gehad, maar dat is natuurlijk gelul van de bovenste plank.
Want de stem die zich in Hennie Kuiper-de-coureur manifesteerde was de stem van een brullende leeuw, een brullende leeuw die Olympisch kampioen, Wereldkampioen, Nederlands Kampioen werd… een brullende leeuw die Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije wist te winnen.
Wij allen zijn de echte stem van de echte Hennie Kuiper schatplichtig voor het voorgaan in het afzien.
De stem die zijn criticasters uiteindelijk het zwijgen oplegde.
Betonnen toonbeeld van wilskracht, granieten monument van de ijzeren trots, de laatste der Mohikanen, puurder dan puur, echter dan echt.
De herinnering aan Hennie Kuiper maakt ons weer kind en die herinnering is voor eeuwig en daarmee nog echter dan het leven zelf.
***
Klik hier om beide delen van de film De Echte Hennie Kuiper te bekijken. De film werd getoond tijdens onze fietsreis in Italië (2022) waar de Ronde van Lombardije werd gereden.
***
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
