Openingscolumn van aflevering #3 van de Panache Podcast
Ik kan het niet uitstaan.
Als wij dus wielrenners tegenkomen en als er dan dus niet wordt terug gegroet.
Arjan groet altijd. Miniem, maar toch. Met zijn linker wijsvinger. Die wijst hij naar de tegemoetkomende wielrenner. Moeite van niets.
In Frankrijk is dat wel anders. Daar groeten alle wielrenners elkaar. Heuvel op, berg af. Het maakt ze niets uit. Ze groeten. Uit wederzijds respect, met inachtneming van elkaars pijn.
Ikzelf groet het liefst met mijn hoofd. Zo’n knikje van bemoediging. Goed gedaan. Ik begrijp jou. Ik voel jouw pijn.
In Italië weten wielrenners ook niet beter dan elkaar te groeten. Kwestie van fatsoen. Het kost immers niets. En bovendien zijn alle wielrenners één. Eén tegen de elementen. Zoiets voelen Italianen en Fransozen.
In Nederland is de moraal ook in de fietswereld helaas tanend. Wielrenners lijken een beetje schijt aan alles te hebben, inclusief hun eigen geloofsgenoten.
Afgelopen zaterdag hadden Ed de Sloper en Arjan een route uitgekozen van een dikke 120 kilometer waarbij we louter wind mee hadden en dus werden we zo’n vier uur geconfronteerd met tegen de wind beukende wielrenners die met ons met het snot op de wangen en de tong uit de mond tegemoet kwamen.
Hoe zeer de breeduit lachende Arjan en ik ook ons best deden te groeten, geen van hen groette ons terug.
“Krijg de tering, stelletje klootzakken”, hoorde je ze denken.
Arjan en ik kwamen tot de slotconclusie dat het niet teruggroeten alleen geoorloofd is bij windje tegen en je een stel van die lachende etterbakken als Arjan en ik tegenkomt…
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.