Openingscolumn Panache Podcast #25
Op zaterdag 25 februari 2017 vond mijn ontgroening plaats in de wielrennerij.
Mijn kameraad Lars van den Broek, de toenmalige vriend en huidige echtgenoot van Chantal Blaak, had me uitgenodigd om samen de Omloop het Nieuwsblad te bezoeken. Een koers die ik overigens, tot op de dag van vandaag, Omloop het Volk zal blijven noemen.
We stonden op de Patersberg in Oost-Vlaanderen, de ijskoude wind waaide dwars door mijn verschoning heen, toen acht verbaasde ogen mij uitlachend aankeken:
”Echt? Heb jij echt nog nooit van Rodania gehoord?”
De acht ogen waren van Chantals moeder Arina, de inmiddels overleden fan van Chantal die luisterde naar de veelzeggende bijnaam Kees “Bier”, diens partner Margit en van Lars zelf.
“Jongens, hij heeft nog nooit van Rodania gehoord!”, klonk het smadelijk uit een van de vier monden naar een groepje wielerfans op de Patersberg.
Tot zaterdag 25 februari 2017 had ik de koers alleen van TV gevolgd en incidenteel bezocht ik met mijn ouders een Touretappe, maar alleen als de Tour toevallig in de buurt van de camping was.
Tot zaterdag 25 februari 2017 was het een bewuste keuze van mij geweest om mezelf volledig afzijdig van de wielerwereld te houden. In 1856 waarschuwde de Franse schrijver Gustav Flaubert in zijn roman Madame Bovary al voor het gevaar je helden te ontmoeten: het loopt altijd uit op een teleurstelling.
Maar op zaterdag 25 februari 2017 ging ik op de Patersberg dus met de billen bloot.
“‘”Ró-da-nía…” Hoor maar… je wordt na verloop van tijd helemaal gek van dat melodietje…Rodania is een horlogemerk… dat deuntje gaat al jáááren vooraf aan de koers…. “Ró-da-nía… Ró-da-nía…”’, zei of Arina, of Kees Bier, of Margit of Lars.
“Jeetje. Dat je dat niet weet.”
Daar stond ik, met mijn romantische wielerhoofd zonder wielerkennis. Ik kon wel door de grond zakken.
Op zaterdag 25 februari 2017 werd Chantal in de Omloop het Nieuwsblad tweede achter Lucinda Brand. De bos bloemen gaf Chantal aan mij. “Voor Anita”, zei ze erbij. Logischerwijs kon ze mijn wat beteuterde gezicht niet direct verklaren.
Op de terugweg bespraken Lars en ik de dag. Ik hield het bij wat onschuldige feitelijkheden, uit angst voor een volgende blooper van gigantische proporties.
Thuis nam Anita de bloemen in ontvangst. “Wat lief van Chantal! Maar… je kijkt helemaal niet blij. Was het niet leuk in de koers?”
“Jawel hoor”, antwoordde ik wat gereserveerd, terwijl de woorden van de Patersberg nog in mijn hoofd echoden:
“Dat uitgerekend jíj nog nooit van Rodania hebt gehoord… daar snap ik nou echt niks van…”
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.