Je kent ze wel.
Die mensen die altijd, egaal onder welke omstandigheden, zichzelf blijven. Ze gaan er prat op, die mensen.
Kijk ze eens altijd sterk zijn.
Kijk ze altijd kwetsbaar zijn.
Kijk ze eens altijd standvastig zijn.
Olympisch Kampioen Peter Blangé is anders, zoals de meeste topsporters anders zijn, zoals de meeste topondernemers anders zijn. Terwijl we door Rotterdam fietsen neemt hij ons mee naar de Olympische Finale van zondag 4 augustus 1996 in Atlanta.
‘Als een robot was ik, vrij van emoties. Ik wist precies wat ik moest doen. Daar hadden we voor getraind. Dodelijk koel. Totale beheersing.’
Dan is hij stil. Peter Blangé staart over de Maas. Met een gouden en een zilveren Olympische medaille op zak, maken ze zijn pis niet meer lauw. Tussen al zijn overwegingen en overpeinzingen lacht hij zich een weg door onze fietstocht.
‘Ik heb op de top van de berg Olympus gestaan en ik heb de krochten van het riool geroken’, zegt hij zonder een spoortje overdrijving in zijn stem. De topsport heeft de mens Peter Blangé gehard.
‘Tranen met tuiten hebben Brigitte en ik gehuild bij de geboortes van onze drie kinderen. Een dochter en twee zonen… een tweeling. Ongekende emoties’, zegt Peter.
Maar een volgende dag kent Peter Blangé zijn verplichtingen en verantwoordelijkheden, met de hartelijke groeten van zijn boezemvriend genaamd Plichtsbesef. Plichtsbesef is zijn eeuwige toeverlaat die hem kracht, rust en regelmaat geeft.
Peter Blangé heeft volledige controle over zijn privé en werk. Een beslissende set-up in de beslissende Olympische volleybalfinale verdraagt geen tranen, zoals de geboortes van je kinderen geen nuchterheid of objectiviteit toestaan.
Net als de rivier de Maas waarlangs wij fietsen meandert hij. Hij fietst nu naast mij, naast jou, naast ons: Peter Blangé, een van de letterlijk en figuurlijk grootste sporthelden die ons land ooit gekend heeft.
Het maakt de vader, topvolleyballer, zoon, Olympisch Kampioen, echtgenoot, topmanager, bondscoach, recreantfietser tot onze fietsvriend, tot onze vriend.
Het balt onze vuist tot één vuist van trots.
Want alleen de fiets maakte de twee Blangés tot één. Eén Peter Blangé, ónze Peter Blangé.
***
Klik hier om de film De Twee Blangés over Peter Blangé te bekijken.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.