Openingscolumn van aflevering #13 van de Panache Podcast
De maanden oktober en november stemmen mij altijd een tikkie triest.
Het zijn niet alleen de vallende blaadjes, niet alleen de korter wordende dagen, niet alleen die gure pokkenwind die je uit je verschoning doet waaien, niet alleen de Ronde van Lombardije en Parijs-Tours die ik met lede ogen moet aanzien, maar het is vooral het afscheid van de zomer, afscheid van de zon, afscheid van alles wat het leven mooi maakt, én het standaard jaarlijkse afscheid van profwielrenners die de laatste 15, 20 jaar ons leven in meer of mindere mate hebben gekleurd.
Met iedere renner die afscheid neemt sterft er een stukkie van jóuw verleden mee.
Renners die zijn omgekomen in een tragisch ongeval of renners die uit de koers zijn vanwege een slopende ziekte zijn tragisch, maar misschien stemmen renners die zélf verkiezen het peloton te verlaten mij nog wel het somberst, omdat zij allen voelden dat het niet langer ging:
De jongeren zijn te sterk en zij, de oudgedienden, hebben teveel meegemaakt.
Ze zijn allen, stuk voor stuk, te vaak te veel gevallen.
Ze hebben te vaak te veel gestreden zonder enige kans op winst.
Ze hebben te vaak te veel verloren in verhouding tot het aantal deelnames aan wedstrijden.
Ze hebben te vaak te veel vergeefs het gat geprobeerd het gat dicht te rijden.
Ze hebben te vaak te veel het volk horen schreeuwen vanaf de flanken van menig mensonterende col.
Ze zijn te vaak te veel gestrand in het zicht van de finish.
Ze hebben te vaak te veel geëist van zichzelf en van hun omgeving.
Ze waren te vaak te veel met zichzelf bezig.
Ze hebben te vaak te veel de tol betaald, omdat dat in de kern het leven van een beroepsrenner is: tol betalen.
Ze beseften te vaak te veel dat hun leven als beroepsrenner te gruwelijk en tegelijk te gruwelijk mooi voor woorden is geweest.
In de week dat de rechtszaak tegen Marco B., zanger van Afscheid Nemen Bestaat Niet waarvan de tekst mij, neemt u het mij niet kwalijk, nog altijd volstrekt ontgaat, neem ik mijn hoed af voor alle terugtredende beroepsrenners en zeg ik met een diepe, diepe buiging Adieu!
Want afscheid nemen bestaat wél!
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.