Patroonheilige (column Podcast #7)

Openingscolumn van aflevering #7 van de Panache Podcast

Afgelopen dinsdag 17 juni werd Eddy Merkx, bijnaam de Kannibaal, 80 jaar. Het is, in tegenstelling tot het jachtluipaard van Numansdorp een fantastische bijnaam, omdat ie allesomvattend is. Merkx was een alleskunner, een allesmoeter, een alleswiller, een alleswinnaar, kortom: een kannibaal.

Persoonlijk heb ik meer op met over-winnaars dan met alles-winnaars. Ik ga voor de underdog.

In de diepste essentie draait sport namelijk niet om het winnen, maar om het over-winnen. Om overleven.

Ik heb niet veel op met voetbalclubs, wielrenners, boksers, die er een “de eerste”, “de grootste”, “de langste”, “de rijkste” palmares op nahouden. Ze verdienen stuk voor stuk respect, dat zeker, maar dat is wat anders dan het voelen van verwantschap.

In de wielrennerij ging en gaat mijn bewondering per definitie uit naar de onbegrepenen uit het peloton, variërend van net niet tot helemaal niet. Liever de tragiek van net niet dan meejuichen met de winnaar, want dat is me te gemakkelijk.

Mijn hart ging sneller slaan van Raymond Poulidor, Johan van der Velde, Hennie Kuiper en natuurlijk mijn eeuwige held Joop Zoetemelk, met eervolle vermeldingen voor Peter Winnen, Jan Ullrich en Thibault Pinot. Stuk voor stuk troubadours met treurige, maar trouwe, hondenogen.

En, eerlijk is eerlijk, om díe reden ging mijn aandacht nooit direct uit naar de Kannibaal Eddy Merkx, totdat ik ter gelegenheid van zijn 80^e verjaardag zijn erelijst eens goed onder de loep nam, want ga maar na:

7x Milaan – San Remo
3x Gent-Wevelgem
2x Ronde van Vlaanderen
2x Amstel Gold Race
5x Luik-Bastenaken-Luik
2x Ronde van Lombardije
3x Wereldkampioen op de weg
1x Ronde van Spanje met 6 etappezeges
5x Ronde van Italië met 24 etappezeges
5x Ronde van Frankrijk met 34 etappezeges

Vooral dat laatste wapenfeit trok mijn aandacht, omdat ik nu eenmaal verzot ben op de Tour. Nadere bestudering leerde mij dat Eddy zijn eerste tourzege behaalde in 1969 en zijn laatste in 1974. Nu zal u als luisteraar terecht zeggen, so what?

Maar wat schetste nu mijn verbazing: in 1969 werd ik geboren en 1974 is het geboortejaar van Smillie, medebeheerder van ons onvolprezen Wielercafé.

En het is alom bekend: hij die in toeval gelooft, heeft boter op het hoofd.

Het moest gewoon zó zijn, want ga maar na: Merkx won ná ’69 ook de opvolgende Tours van ’70, ’71 en ’72, maar die van ’73 dus niet! Die werd gewonnen door Luis Ocaña, over tragische helden gesproken…

Merkx won dus in ’74 voor de vijfde en laatste keer de Tour en precies dát jaar schonk mevrouw Smilde dus net op tijd het leven aan haar zoon Arjan die – let wel – op 30 december van dat jaar het levenslicht zag, dat had dus geen twee dagen langer moeten duren of deze column had letterlijk waardeloos geweest.

Niet omwille van zijn duizelingwekkende erelijst, juist niet, maar vanwege het samenvallen van de geboortejaren van de beheerders van uw Wielercafé met de eerste en laatste Tour de Francezege van de grootste wielrenner aller tijden, roepen wij, bij deze, Édouard Louis Joseph baron Merckx, beter bekend als Eddy Merkx “de kannibaal”, uit tot Patroonheilige van ons Wielercafé!