Legende

Intermezzotekst van aflevering #7 van de Panache Podcast

Mijnheer en mevrouw Mets konden op maandag 19 oktober 1959 onmogelijk bevroeden dat zij het leven schonken aan een regelrechte legende. Een legende die pas 48 jaar later, we schrijven 2007, de magie van de racefiets ontdekte.

Een legende die bekend staat om zijn ongekend grote mond in combinatie met een ongekend groot hart. Een legende die op een bescheiden manier onbescheiden is en vice versa. Krankzinnig gek op zijn gezin, zijn ouders, zijn familie, Feyenoord, Rotterdam, foute discomuziek uit de jaren zeventig, en sinds 2007 dus gek op fietsen.

Trek aan zijn vinger en hij laat een scheet. Leen hem een fietsbroek en je krijgt hem terug met een lik Nutella op de zeem. Muntthee is water met een takkie. Rode wijn is bedorven druivensap. Het woord Ajax krijgt hij amper zijn strot uit. Geef hem een voorzet en hij kopt hem in.

Lachen om het lachen, soms zo erg dat je haast van je fiets af valt.

Maar onder die pantserdikke laag spijkerharde humor herbergt, zoals gezegd, een groot hart die hij openstelt aan degene die het verdient. Op een fietsrit door de Hoeksche Waard vertelde hij ooit honderduit over zijn overleden pa. Een gevoelig onderwerp dat hij buiten de fiets liever uit de weg gaat.

Zit je in de penarie, dan belt de legende je iedere week op. Hoe is het? Maak je niet druk. Alles komt goed. En nadat je de legende gesproken hebt heb je ook daadwerkelijk het gevoel dát alles goed komt.

Daarna schakelt hij net zo gemakkelijk over op voetbal of over het belang van I’m Your Boogie Man in je oortjes als je op zondagochtend door het Rotterdamse havengebied fietst. Op zijn kale voorhoofd staan vier woorden getatoeëerd: wie ben je dan?

De legende is een deugniet die deugt, een komiek op een racefiets, een charmeur, een cliniclown, de KC van de Sunshine Band, de Boney van de M, een gekkebekkentrekker, een koekenbakker, maar bovenal een échte échte échte vriend.

Iedereen verdient een legende in zijn leven, vooral als die legende Ron Mets heet.