Openingscolumn van aflevering #11 van de Panache Podcast
Op dinsdag 4 augustus 2015 fietste ik met mijn schoonzoon Jeremy op de D40, een stukje niemandslangweg tussen de bergdorpjes Saint-Léger-du-Ventoux en Savoillan.
Aan de rechterkant van die nietszeggende D40 viel mijn oog destijds op een nietszeggend (maar vrijstaand) huis. De eigenaar van dit nietszeggende huis had voor zijn nietszeggende huis een schommel geplaatst. En een wipwap. Beide speeltoestellen waren verkleurd door de zon.
‘Dit huis zou ik zó kopen. Ik zie dat helemaal voor me. Jullie op visite. Met jullie kinderen’, dagdroomde ik hardop.
‘Maar er is hier helemaal niets’, antwoordde een stomverbaasde Jeremy die, op zich terecht, een ander lot voor zijn kinderen voor ogen had: een zwemparadijs, een beachvolleybaltoernooi, een campingdisco.
Die middag beklommen we zij aan zij de Mont Ventoux vanuit Sault. Het was zijn doop. Onze tranen vormden het doopwater. Die avond draaiden we La Montagne van Jean Ferrat na het avondeten op camping Les Trois Rivières.
Tien jaar en 22 dagen later fiets ik weer op die D40, en bevind ik me wéér op het stukje niemandslangweg tussen de bergdorpjes Saint-Léger-du-Ventoux en Savoillan. Ik ben inmiddels vele grijze baardharen, een aantal kilo’s en twee kleinkinderen rijker. Ik mis die twee zo erg dat ik er deze vakantie soms misselijk van word.
Daarentegen is de D40 nog altijd de D40, zoals voor praktisch heel Frankrijk geldt waar alles altijd bij hetzelfde blijft.
Ik passeer het bewuste huis en stop.
‘Dit is het’, zeg ik tegen Anita, mevrouw de Spookrijdert, wielervrouw, als antwoord op haar vraag waarom we hier stoppen. ‘Hier zou ik willen eindigen met je, dat voorzag ik tien jaar geleden al, weet je nog? Hier. We kopen een grote herdershond… zo eentje die Ron en Anita hebben. Die hond zal ons beschermen als de kleinkinderen langskomen om te blijven slapen.’
‘Maar er is hier niets’, herhaalde ze exact de woorden van haar schoonzoon van 10 jaar geleden. ‘Geen dorpje, geen bakker, geen restaurantje. Niets…’
Het klopte wat ze zei. Alles klopte. Ik snoof de nietszeggendheid diep in me op en vervolgde mijn weg naar Sault vanwaar ik de Ventoux zou beklimmen. Alleen de fiets verschaft de mens zo’n intens diepe beleving van de omgeving.
Vanuit de open ramen van Anita’s auto klonk ter morele ondersteuning Because the Night van Springsteen, maar in mijn hoofd zong de onverzettelijke Jean Ferrat … pourtant que la Montagne est belle…
***
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.