De Fietsspiegel (column podcast #10)

Openingscolumn van aflevering #10 van de Panache Podcast

Mensen met een fietsspiegel gebruiken de fietsspiegel niet. Nooit niet. Ik probeer vaak oogcontact met mensen met een fietsspiegel te krijgen, maar ook dat lukt niet. Nooit niet.

In een zelfonderzoek naar de whereabouts van de nooit-gebruikte fietsspiegel kwam ik uit bij de kinderen van de mensen met een fietsspiegel. Deze kinderen, soms zelfs kleinkinderen, hebben intussen de volwassen leeftijd bereikt en laten niet na hun soms wat overdreven bezorgdheid aangaande het welzijn van hun ouders, of grootouders, te pas en te onpas ter sprake te brengen.

Mijn conclusie is dan ook dat de kinderen van de mensen met een fietsspiegel hoofdverantwoordelijk zijn voor de aanschaf van de fietsspiegel.

“Pap, mam… opa, oma, jullie mogen nog zelfstandig fietsen, maar alleen met een fietsspiegel. En een helm.”

Die helm dragen ze met tegenzin, maar ze dragen ‘em tenminste. Het leed is niet te overzien als bij een ongeval aangetoond zou worden dat pap en mam de fietshelm niet hadden gedragen. Dat leed kon wel eens groter zijn dan het fysieke leed. Het morele gezag van volwassen kinderen en kleinkinderen is moordend.

Maar die fietsspiegels… dáár kunnen pap en mam dus mee sjoemelen. Bij een verkeersongeval kan in een politieonderzoek immers nooit hardgemaakt worden of  een fietsspiegel al dan niet is gebruikt.

Het is dus een laatste vorm van rebellie van mensen met een fietsspiegel om de fietsspiegel niet te gebruiken.

Met het voortschrijden van de tijd moeten de verworven vrijheden beetje bij beetje worden ingeleverd. De helm en fietsspiegel mogen gezien worden als wisselgeld voor de vrijheid.

Het deed me denken aan de uitspraak van Jean-Paul Sartre: “Vrijheid is wat we doen met wat ons wordt aangedaan” en dat is precies wat het is. De goedbedoelde fietsspiegel is, paradoxaal genoeg, een regelrechte belediging.

Jean-Paul Sartre keek ook nooit naar achteren en dat doen oudere fietsers ook niet en groot gelijk hebben ze!

***