Openingscolumn van Panache Podcast #21
Er was eens een dag die voor één keer om winnen ging.
Wij van Wielercafé Panache doen niet erg veel met het fenomeen winnen. We hébben er gewoon niet zoveel mee. Wielrennen is een sport die meer verliezers dan winnaars kent en juist dat gegeven maakt wielrennen zo uniek en zo mooi.
Het is alom bekend: wielrennen is dé metafoor van het leven waarbij het overwinnen van teleurstellingen vaker aan bod komt dan het vieren van successen. Het genot van een overwinning is kortstondig, terwijl de pijn van een nederlaag blijft kleven als een natte theedoek. En van Bob Dylan leerden we dat dat de eersten van nu later het laatst zullen zijn, omdat de tijden nu eenmaal veranderen.
Om die reden zoekt Wielercafé Panache niet naar de zin van het winnen, maar juist naar de expertise van het verliezen.
Om die reden blijft Wielercafé Panache onverminderd op zoek naar de verhalen áchter de koers: de verhalen van de afgehaakten, de ongrijpbaren, de gelosten, de gediskwalificeerden, de gevallenen, de geschorsten, de niet-geselecteerden, de net-nietten, de helemaal-nietten, de onbegrepenen, de onbevangenen, de afgestotenen.
En al mág winnen dan geen naam hebben bij Wielercafé Panache, toch was er ineens, als uit het niets, die ene zonnige zomerzaterdag in Venray… toen de hemel opentrok en de Goden zich van hun beste kant lieten zien… die ene dag die voor één keer wél om de schoonheid van het winnen ging… die ene dag waarop we vierden dat winnen een naam mocht hebben.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.