Kut Strava (column Podcast #8)

Openingscolumn van aflevering #8 van de Panache Podcast

If it’s not on Strava it didn’t happen.

Dat was een tijdje hun slogan. Wat een gelul. Ik heb twee prachtige dochters geproduceerd. Zonder Strava. Het ging me goed af. Tijdens de verwekking dacht ik niet één keer aan mijn gemiddelde hartslag of mijn trainingszones.

Mijn fietsvrienden proberen mij al jaren te enthousiasmeren voor Strava, maar die pogingen zijn tot dusver gestrand in schoonheid. Ik maakte ooit een Strava-account aan omdat ik van iemand had begrepen dat je ook fietstochten van andere fietsers kon “pikken”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf fietsen langs de kust of door de Biesbosch.

‘Dat “pikken” gaat heel simpel. Je downloadt gewoon de fietsroute van Strava als .gpx op je PC en die upload je dan in je Garmin als je die aansluit op je laptop. Hup. Staat ie erin. Klaar is Kees.’ En klaar wás Kees, want die tip kwam indertijd van mijn fietsvriend Kees. Verdomme Kees heeft het engelengeduld dat jaloersmakend is.

Jaren geleden werden Verdomme Kees, Ed de Sloper en ik op een vrijdagmiddag in de buurt van Haastrecht opgehouden door een tractor die ons er bewust níet doorliet. ‘Wat zit jij je nou op te winden man’, zei Verdomme Kees, ‘wat kan jou die tractor nou schelen? Je kunt er niet doorhéén of ben je soms bezorgd dat je Strava-gemiddelde omlaag gaat?’ ‘Dat interesseert mij geen ene kut Kees, ik kijk toch nooit op dat kut Strava.’

Mevrouw de Spookrijdert ergert zich kapot aan mijn vloekerij, vooral omdat het vrouwelijke geslachtsdeel als bijvoeglijk naamwoord bovengemiddeld de dupe is van mijn getier.

Bij deze dubbele kut in de buurt van Haastrecht dacht ik meteen aan de vermanende ogen van mevrouw de Spookrijdert. Voordat je het weet staan je koffers buiten. Een beetje scheidingsadvocaat maakt gehakt van je verdediging over dat kut Strava.

Ik snap de reacties ook niet die op Strava worden gemaakt…

‘Hahaha, dat aantal calorieën ook.’

‘Met zulleke wattages moet je prof worden.’

Ik word vooral chagrijnig van Strava. Die ongevraagde kwalificerende statements van Strava. Ook zo ergerlijk. Dit kostte je meer inspanning dan een vergelijkbare rit. Waar bemoei jij je mee joh…

Ben je daar nét overheen, meldt Big-Strava-Brother-Is-Watching-You zich weer: ‘Jezus. Jouw hartslag hahaha.’ ‘Zo zo. Lekker in je D1 getraind?’

Ik weet nog altijd niet wat D1, D2 of D3 is. En ik wíl het ook niet weten, omdat ik fiets om juist níet te weten, níet na te denken.

Ik wil ook niet weten hoeveel ongelukken door dat kut Strava worden veroorzaakt, of eigenlijk wil ik dat misschien juist wél weten… als laatste duwtje in mijn rug om mijn account op te zeggen. Strava is the devil in disguise: een fata morgana verkleed als sluipmoordenaar.

‘Zo, die Slopert… 32,9 gemiddeld’, zei ik donderdagavond 19 juni tegen mevrouw de Spookrijdert toen onze kleinzoon net was opgehaald door zijn vader. Oppassen op een kleinzoon van 2 en een half… dá’s pas topsport maar zoiets kom je op Strava niet tegen.

“Vlist” had Ed de Slopert zijn onafgemaakte rondje genoemd.

Die avond stuurde hij om 22:59u een appje in de groepsapp Slechte Benen die bestaat uit Ed de Slopert, Smillie en ondergetekende:

“Ha mannen. Mijn ritje Vlist van vanavond is slecht afgelopen. Gevallen op de rijplaten bij de Algerabrug. Reed niet hard maar voorwiel kwam klem. Om mijn hoofd te beschermen viel ik verkeerd. Nu in IJsselland, heup gebroken. Morgen operatie. Ben ff uit de roulatie.”

If it’s not on Strava it didn’t happen, maar it díd fucking happen, fucking kut Strava, dacht ik bij mijzelf, want ik houd jou, ja jóu kut Strava, verantwoordelijk voor het feit dat onze Ed zijn heup had gebroken en dat wij, volwassenen met een gezin en een baan, nog altijd als ongeleide imbecielen rondrijden omdat snelheid en afstand blijkbaar alleen maar plaats hebben gevonden als ze op Strava staan.

Al zal het helaas het einde betekenen van het populaire item Strava Gluren Met Ar, stel ik tóch voor dat alle wielrenners per onmiddellijk hun Strava-account opheffen en dat we ons voortaan vast zullen houden aan de spreuk van de Duitse schrijver Wilhelm Raab:

De grootste wonderen gebeuren in de grootste stilte.