Openingscolumn van aflevering #9 van de Panache Podcast
Vannacht werd ik, badend van het zweet, wakker in het hoofd van Dylan van Baarle. Ik zat midden in de Tour en lag in mijn slaapkamer in Monaco. Ondanks de airco zweette ik, als Dylan van Baarle, peentjes.
Waar en wanneer was het toch fout gegaan?
In 2010 werd ik gecontracteerd door het Rabobank Development Team. Ik was 16 jaar en werd klaargestoomd voor het grote werk. Rabo was de voorloper van mijn huidige ploeg, maar wat weet je als je 16 bent, een leeftijd die toch grotendeels wordt bepaald door de testosteron die voor en na de koers als hete lava door je koersbroek giert.
Daarna verliep mijn carrière crescendo totdat ik in 2023 in het volste vertrouwen tekende voor Jumbo-Visma dat inmiddels Visma-Lease-a-Bike heet. Die naam alleen al. Ik bedoel, wie least er nou een bike? Die kóóp je toch gewoon? Gewoon eerlijk die rekening betalen zonder aan de fiscale voor- of nadelen te denken.
Achteraf kijk je in koe in de kont, zelfs in Monaco, maar ik had beter moeten weten. Zo’n bedrijf als Lease-a-Bike maakt het leven onnodig ingewikkeld. Net zoals de wielerploeg die het wielrennen nodeloos gecompliceerd had gemaakt.
Inmiddels was Jumbo als sponsor weg, Visma was nu hoofdsponsor. Heel eerlijk, ik wist niet eens wie of wat de firma Visma nou eigenlijk precies was of deed. Iedere keer dacht ik automatisch aan vissen en vervolgens dacht ik aan achter het net vissen, want dat was nu wel duidelijk.
Bij andere ploegen reed ik ook in dienst van maar mocht ik óók voor mijn eigen kansen gaan. Ga maar na… tweede Ronde van Vlaanderen, tweede op het WK, ik won etappes in de Dauphiné, ik won Dwars door Vlaanderen en een jaar later zelfs Parijs-Roubaix.
In de kleuren van Jumbo-Visma-Lease-a-Bike kon je mijn podiumplaatsen op één hand tellen. Eigenlijk, als ik eerlijk ben, op twee vingers.
Nu ben ik alweer 33 en miste ik na jarenlange deelname de Tour de France! Niet door een blessure en ook niet vanwege een vormdip. Overigens werd, voor het eerst in de Tourgeschiedenis, geen enkele Nederlander werd geselecteerd door de ploeg, maar ik kon mijn ogen niet geloven toen ik al in januari van dit jaar de reden las waaróm de ploegleiding voor Victor Campenaerts had gekozen.
Niets ten nadele van Victor, prima gozer, fijne collega ook, prima porno-snor, maar Victor blijkt, geloof het of niet, toevallig even groot als Vingegaard… beiden 1 meter 73 en dús zou Jonas Victors fiets kunnen lenen in geval van nood… Maar zeg zelf, hoe vaak komt zoiets nou voor? Ik bedoel, in het hooggebergte ziet Jonas alleen de billen van Tadej en zal Victor in geen velden of wegen te bekennen zijn en bij vlakke etappes is de ploegleidersauto in de buurt.
En dat was dus mijn pech… ik ben 1 meter 89 en ben dus gewoon 16 centimeter te lang… door die verdomde 16 centimeters ben ik dus níet in de Tour… 16 centimeter…was is nou 16 centimeter…
Badend van het zweet werd ik wakker in mijn bed in Rotterdam. Ik had het hoofd van Dylan van Baarle verlaten, maar die 16 centimeters bleven maar in mijn hoofd echoën… 16 centimeter… was is nou in vredesnaam 16 centimeter…
16 centimeter is de maximale spreidwijdte tussen duim en wijsvinger van de mannelijkheid toen Dylan en ik 16 waren.
16 centimeter is het Tupperwarebakje om mijn gal in te spuwen.
16 centimeter is de lengte van de afstandsbediening van Dylan van Baarle waarmee hij deze dagen vanuit zijn huis in Monaco naar de Tour kijkt.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.