Melkflessen (openingscolumn Panache Podcast #15)

Openingscolumn van aflevering #15 van de Panache Podcast

Afgelopen zondag vond de Amstel Gold Race plaats.

In een vlaag van een lentense overmoedigheid had ik, na mijn binnentraining op de Tacx gevolgd door een verkwikkende douchebeurt, een korte broek aangetrokken om mij voor de televisie te nestelen om geen seconde te hoeven missen van de belangrijkste, en zowat enige, wielerkoers die Nederland rijk is.

Op 27 kilometer voor de finish zag ik de mij totaal onbekende Paula Blasi Cairol met de Nederlandse Nienke Vinke uit een elitegroepje wegspringen. Ook van Nienke Vinke had ik nog nooit gehoord.

Ten behoeve van de internationalisering van het vrouwenwielrennen koos ik meteen Paula Blasi als mijn favoriet. Het lijkt me goed als de Nederlandse hegemonie eens doorbroken wordt, al was het maar om te voorkomen dat het vrouwenwielrennen een soort korfbal op klapschaatsen wordt.

En dus was ik voor Paula Blasi, maar ik moet hier eerlijk zijn: mijn voorkeur was niet alleen ingegeven door mijn wens dat de jarenlange Hollandse heerschappij eens doorbroken wordt… het kwam eigenlijk vooral door de melkflessenbenen van Nienke Vinke tegenover de koffie-met-melk-bruine benen van Paula Blasi.

Nee, ik doe niet aan bodyshaming, maar zie het, als u wilt, meer als skinshaming.

Aan de hagelwitte Hollandse benen van Nienke Vinke zag je dat het buitenseizoen van het wielerseizoen eigenlijk nog maar net begonnen was.

Optisch gezien leek Nienke Vinke stroever over de Limburgse heuvels te rijden dan de Catalaanse Paula Blasi die niet veel later dan ook resoluut afscheid nam van Nienke Vinke.

Tijdens het laatste rondje rondom Valkenburg, waarvan ik zowat iedere bocht ken (en dit voor mijn kamergenoten tot vervelends toe bleef herhalen, zo van “kijk mij eens een kenner zijn”, terwijl iedere zichzelf een beetje serieus nemende wielrenner dat gebied als de binnenzak van zijn jas kent), staarde ik in alle treurigheid naar mijn eigen fletse benen. Links en rechts staken er enkele donkere wilde haren uit mijn spierwitte kuiten.

Ondertussen had camera 2 van de NOS de focus gericht op de malende benen van Nienke Vinke die het ook niet helpen kan dat haar wiegje stond in Amersfoort en niet in Esplugues de Llobregat, waar Paula Blasi in 2003 was geboren.

Paula Blasi zag af, had pijn, verbeet de pijn, en overwon uiteindelijk de pijn alsof ze kracht haalde uit haar glimmende zongebruinde benen. Ze lachte all-over toen ze over de finish kwam en even later dronk ze met diezelfde intense lach een Amstelbiertje in één teug leeg, een prestatie op zich. Voor generatiegenoten van Paula Blasi en Nienke Vinke heet zoiets “adten”.

Ik dacht aan een bloedhete zomerdag, aan wilde veldbloemen, aan watermeloenen, aan een oververhit mediterraan pleintje waar geen toeristen komen, aan een loeizware beklimming, aan smeltend asfalt, aan onkruid in een bergpas, aan ritselend geluid van een insect in de boezem van de weg waarvan je hoopt dat het geen slang is, aan sporen van zoutafzetting op mijn zwarte koersbroek, aan een ijskoud biertje, aan de Tour de France, aan de benen van Paula Blasi Cairol, kortom aan puur levensgeluk.

Na de uitzending keek ik nog één keer mistroostig naar mijn melklessen onderbenen en ik bedacht: echte snelheid zit hem niet in de leeftijd, niet in het geslacht, niet in je wattages, niet in je voeding, niet in je lichaamsgewicht, niet in je peperdure carbonfiets, niet in je hightech fietskleding, maar in slechts één ding: de kleur van je benen!