Openingscolumn van aflevering #16 van de Panache Podcast
Het is teveel.
Teveel onrust vooral. Maar wel een leuke vorm van onrust.
De wekker ging om half vijf, maar vanaf één uur had je wakker gelegen… Je probeerde je een voorstelling te maken van wat vandaag zou gaan gebeuren. Na zeven jaar zouden Arjan en jij jullie allergrootste sportheld weer ontmoeten. En dat gegeven maakte een warboel van je gedachten.
Want van kinds af aan wilde je hem al zíjn. Als wielrenner. Hem. Joop.
In 1975 was je campingfiets omgebouwd tot racefiets sinds je vader er een racestuur op had gemonteerd. Op camping ’t Hoekske in Kaatsheuvel was jij Joop Zoetemelk. ‘Volgend jaar gaan we naar Joop kijken, in de Tour’, moet mijn vader gezegd hebben.
Om vijf uur haalde je Arjan op. De straten van Capelle waren donker, stil en verlaten. Jullie hadden voorpret, Arjan en jij, en bespraken jullie allereerste ontmoeting met Joop in 2018, aan de voet van de Mont Ventoux. Het was een openbaring.
Vanaf dat moment wilde je niet alleen Joop als wielrenner zijn. Je wilde meer. Je wilde voortaan ook Joop als mens zijn.
Drie kwartier voor aankomst belde je Joop op. Dat had hij gevraagd. Op de display van de auto stond het echt. JOOP ZOETEMELK. ‘Kan toch eigenlijk niet, dit’, lachte Arjan of jij.
Jullie parkeerden de auto voor zijn huis. Joop wachtte jullie op. De ietwat corpulente hond Sprint kwam aansnellen. ‘Sprint vien!’, zei Joop die Sprint aaide. ‘Het moest een naam met een S zijn, dus werd het Sprint.’
In de wereld van Joop is alles logisch en als het niet logisch is, haal je gewoon je schouders op. Probleem opgelost.
Je drinkt koffie. Met een koekje. Sprint krijgt er ook een. Joop vraagt naar de reis, jij vraagt naar Dany en naar zijn kinderen.
Zo wilde jij ook altijd zijn. Zo heb jij je kinderen getracht op te voeden, zoals jij opgevoed werd. Zoals Joop. Bescheiden. Weerbaar. Strijdbaar. Wilskrachtig. Standvastig. Onverzettelijk.
En gastvrij voor hen die de gastvrijheid verdienen.
In alles Joop.
Arjan legt Joop nog een keer uit waarom we hier zijn: het signeren van een Rotterdams wielershirt dat al door Eddy Merckx was gesigneerd. Grotere renners uit onze jeugdjaren zijn wereldwijd niet te vinden. ‘En natuurlijk omdat je dit jaar tachtig wordt, Joop’, voegt Arjan eraan toe, ‘da’s extra feestelijk.’
En of ie, en passant, nog een koersshirt van Wielercafé Panache wil ondertekenen. Arjan durft alles te vragen. ’t Is voor de heb, voor onze heb. Dat laatste denk ik, maar zeg ik natuurlijk niet. Een door Eddy en Joop gesigneerd Panacheshirt…
Het is teveel.
Joop stelt voor om de podcast boven op te nemen. Op zolder. Zijn minimuseum. Jullie lopen de trap op. Joop doet het licht aan. Hij draagt sandalen met sokken, want het is nog best koud, zo vroeg in het seizoen.
Het is teveel.
Joop heeft al een tafeltje klaargezet, waar, met een beetje goede wil, precies drie microfoons op passen. Joop heeft ook al drie stoelen naar boven gesjouwd. Tussen twee oude racefietsen (“op die daar werd ik wereldkampioen”) manoeuvreer je jezelf om een verlengsnoer in het stopcontact te steken. Je knalt haast een trofee omver. Een juichende Joop. In het brons. Wankelend. Je hoofd wordt paars van de inspanning en de schaamte.
‘Gaat het?’, vraagt Joop.
Arjan heeft ondertussen alles in gereedheid gebracht. Arjan, de rust zelve die zoals altijd het bonkende hart onderdrukt.
‘Joop zeg eens iets.’
‘Hallo Arend, kan je mij horen?’, zegt de Tour de France winnaar 1980 annex wereldkampioen 1985 een tikkie bedeesd. Nochtans dineerde hij met koningen, koninginnen, premiers, presidenten en ambassadeurs.
‘Ik heet inderdaad Arend Jan, naar mijn twee opa’s’, zegt Arjan met een trotse glimlach.
Het onbekende klopt op de deur van het verhaal. Wat gaat er gebeuren. Waar gaat het heen. Je hoofd bonkt van de sensatie, zo dichtbij de waarheid, zo dichtbij het moment, zo dichtbij elkaar zitten jullie nu… drie volwassen mannen rondom een klein verhoogd bijzettafeltje… Joop Zoetemelk, Arjan en jij, op de toppen van jullie kunnen, en kunnen begint met willen.
‘Hij loopt…’, zegt Arjan.
Nog één keer kijk je bliksemsnel om je heen. Alle 96 zeges van Joop, bijeengebracht tot dít moment, in déze zolderkamer in Frankrijk…
Het is teveel.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.