Klik hier voor de Panache Podcast #18
Dag 1, zondag 31 mei 2026 ~ Avondwandeling
Als ik ’s avonds met Arjan tijdens de avondwandeling de dag doorneem, begin en eindig ik met het spandoek dat wij in bocht 14 die middag zagen hangen. Het eenzame spandoek was gemaakt voor Norah, roepnaam Noor.
‘Hebbie die poster gezien?’, had ik mevrouw de Spookrijdert gevraagd terwijl ik de muziek wat zachter zette, ‘van dat meisje…’
‘Hou op…’, zei ze. Ze zweeg en draaide aan de volumeknop om het woord voor de zoveelste keer in ons leven aan Bruce Springsteen te laten als woorden ons tekort schieten.
We klommen hoger en hoger. Bocht 13, 12, 11.
Het spandoek van Noor liet me niet los. Het hing in bocht 14 nog als enige spandoek, en had misschien dáárom het effect van een hakbijl. Bruce was aan The Rising begonnen, voor mij al 12 jaar lang hét ultieme Alpe d’HuZeslied.
Ik vocht me een weg tegen de tranen, maar het was onbegonnen werk. Het decor van de Alpentoppen was teveel terwijl Bruce brulde. La la la la la. Ik deed mijn zonnebril af en droogde de tranen van mijn wangen. Het voelde als zingen voor de kerk uitgaan.
‘Die Noor had zomaar jouw Noor kunnen zijn’, zei ik die avond tegen Arjan tijdens onze wandeling door het verlaten skidorp Alpe d’Huez, ‘of de mijne… een dochter, nichtje, buurmeisje, vriendinnetje van onze kinderen, klasgenoot of iemand uit de sportvereniging…’
‘Ik weet het Mar’, zei Ar die staarde naar het onbekende. Ik slikte. Het verdriet van eerder die middag had plaatsgemaakt voor de woede van de onmacht. Ik zou iemand voor zijn bek willen slaan. Niet Arjan uiteraard.
‘Het gaat erom dat mensen, onze volgers in Nederland, snappen dat Noor ook zomaar hún Noor zou kunnen zijn, dat…’
‘Ik weet het Mar’, antwoordde Ar voor een tweede maal met zijn prachtige journaallezersstem.
We wensten elkaar in de lobby van het hotel een goede nachtrust toe. Eenmaal in bed wenste ik de ons onbekende familie van Noor ook welterusten, terwijl de tekst van het spandoek tot in de vroege ochtend in mijn hoofd nagalmde.
Zo bijzonder,
Zo sterk,
Zo moedig,
Zo lief,
Zo Noor
Dag 2, maandag 1 juni 2026 ~ Galibier
Waar de ooit gebroken heup
symbool van hoop werd
& hij nog altijd hinkte
als een aangeschoten hert
bedwong hij de Lautaret
(& vergeet hier niet de stomme t)
om dan, krimpend van de pijn,
aan te komen op de Galibier
met zijn kin over het stuur gebogen
& met dichtgeknepen billen
werd, op de toppen van zijn kunnen,
kunnen een kwestie van willen
Dag 3, dinsdag 2 juni 2026 ~ De ballade van de verdwenen hartslag
Door getallen & cijfers bevangen
Je houvast zo plotseling verloren
Simpelweg een batterijtje vervangen
Een frustratie was geboren
Het zou je focus compleet verstoren
Het deed je hart verstenen
Een crisis leek niet te smoren:
Want jouw hartslag was verdwenen
Je denkt nog, zo’n klein kut schroeffie
Toch geen rocket science voor professoren
Ook al zit het allemaal wat stoeffies
Kwestie van geduld, goed kijken & aanhoren
maar jouw onhandigheid is van nature aangeboren
& dus kwamen je fietsvrienden hun hulp verlenen
want al waren je benen prachtig mooi glad geschoren:
Je hartslag was toch echt verdwenen
En dus schreeuwde je uit KUT GARMIN!
Het echode tegen de bergrug
het leven had zo geen enkele zin
Want jij? Jij wilde gewoon weer je hartslag terug
Dag 4, woensdag 3 juni 2026 ~ Monique van Kan, onze Alpe d’HuZus-zus
Op maandag 25 mei vertrekt Monique van Kan vanuit Pijnacker om naar de Alpe d’Huez te fietsen waar zij, volgens planning, op woensdag 3 juni 2026 zou moeten arriveren: op de Alpe d’HuZusdag.
“Het liefst had ik alles samen beleefd”, zo luidde de kop van het artikel dat op 28 mei op de wielersite Bie-cycling of Bycycling, een nog altijd een wat ongemakkelijke naam, verschijnt.
De kop van het artikel refereert aan haar man Roland die in 2014 op 35 jarige leeftijd overleed aan leukemie, over ongemakkelijke namen gesproken…
Op social media volgde ik dagelijks haar rit naar de Alpe. Ze fietste met haar vriendin Marije van Dun. Weer, onweer, geen weer, zin, geen zin, zon, geen zon: iedere dag sprong onze zus op de fiets. Onze zus Monique vlogde er op los. Korte filmpjes. Foto’s. Tattoos op haar onderarmen. En alles met haar onvermijdelijke glimlach. Onze zus Monique verontschuldigde zich voor haar gehijg, ergens in het Schwarzwald waar zij bezig was aan een klim van 22%.
De mooiste mensen van de wereld maken onnodige excuses op de meest merkwaardige momenten, terwijl de gewetenloze duivels van deze aardbol zich nergens voor excuseren.
Onze zus Monique behoort overduidelijk tot de eerste categorie.
Na 1505 kilometer te hebben gefietst met 18.667 hoogtemeters in haar benen, komt zij op woensdag 3 juni 2026 om 20:11u aan op de Alpe.
Op datzelfde moment houden wij, de Rotterdam Fund Racers, anderhalve kilometer verder (en hoger), op het bordes van het Hôtel Au Chamois d’Or, twee minuten stilte ter ere van onze dierbaren die zijn overleden aan kanker. De naam Roland Brand zal aan de lijst worden toegevoegd, zo beloof ik onze zus Monique hierbij plechtig.
Terwijl de wind in de Alpen is gaan liggen, de vogels hoog boven ons genieten van hun vrijheid en de Rotterdam Fund Racers elkaar met het nodige traanvocht omhelzen, staat onze zus Monique alweer onder de douche, omdat zij zich heeft voorgenomen om haar broers en zussen morgenochtend vroeg te komen aanmoedigen.
Iedereen verdient een Alpe d’HuZes-zus als Monique van Kan.
Ontdek meer van Wielercafé Panache
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.